Facebook kişisel sayfası https://www.facebook.com/EyadQunaibi ===== Twitter hesabı https://twitter.com/Dr_EyadQun
Bazı insanlar hayatlarında bir darlık ve sıkıntı hissettiklerinde kendilerini hesaba çekmekle başlamazlar; aksine -Allah'a sığınırız- kadere sitem etmeye başlarlar. Şöyle derler: "Ya Rabbi, neden benim hayatım böyle? Neden tüm bunlar benim başıma geliyor?".
Hikayemizin kahramanına gelince; evet, müstehcenlikten tövbe etmişti ancak hayatında hala pek çok günah mevcuttu. Şiddetli bir depresyona girdiğinde kadere sitem etmedi, aksine dürüstçe kendine baktı ve şöyle dedi: "Namaz kılıyordum ama sadece keyfime göre (yani boş vaktim olduğunda). Sigara içiyordum, fırsatını bulduğumda uyuşturucu kullanıyordum, Müslümanların kızlarıyla konuşuyordum, dilim bozuktu, gözlerimi haramdan sakınmıyordum, müzik dinliyordum, biraz gıybet, biraz anne babaya asilik, akrabalık bağlarını koparmak... ve benzeri şeyler."
Ardından çok samimi bir söz söyledi; şu güzel sözlere kulak verin: "Tüm bunlar varken bir de neden depresyondayım diye şaşırıyor muydum?!"
Zihninde şu ayet yankılanıyordu: "Belki dönerler diye, onlara o büyük azaptan önce mutlaka yakın azaptan (dünya azabından) da tattıracağız."
Ve şu ayet: "Biz onlara zulmetmedik, fakat onlar kendilerine zulmediyorlardı."
Şöyle dedi: "Dürüstçe inanıyordum ki sorun bendeydim. Sadece tam olarak ne yapmam gerektiğini, yani üzerime düşenin ne olduğunu bilemiyordum."
İnsanın Allah Teala hakkında kötü zan kapısını tamamen kapatması ve şu ayette belirtilen kulluk makamını idrak etmesi ne kadar güzeldir: "O, yaptığından sorumlu tutulamaz; onlar ise sorguya çekileceklerdir."
İnsan şöyle düşünmeli: "Ben ne yapmalıyım?". Allah Teala şöyle buyurmuştur: "Sana gelen her iyilik Allah'tandır, başına gelen her kötülük ise nefsindendir. Seni insanlara bir elçi olarak gönderdik; şahit olarak Allah yeter."
İşte fetih (çıkış yolu) buradan gelir; kadere hesap sormayı tamamen bıraktığında ve düşünceni sadece senin ne yapman gerektiği üzerinde yoğunlaştırdığında.